Fotografie een afbeelding van de werkelijkheid?

Na een uitgebreid onderzoek en vele wijzigingen van mijn onderwerp ben ik tot deze vraag gekomen. Mijn passie voor fotografie gaat zeer ver en hierdoor heb ik een grote weg afgelegd om tot deze vraag te komen.

Dit onderwerp komt tot stand door als vertrekpunt mezelf als onderwerp te nemen en in te zoemen op mijn persoonlijk “dating en liefdes” leven. Dit als fotograaf tegemoet komen is geen gemakkelijke opdracht zeker indien dit onderwerp documentair benadert word stuitte ik op enkele privacy problemen. Richard Billingham en Nan Goldin inspireerde me om hun autobiografische insteek en persoonlijke onderwerpen. Ook het werk van Joanna Lowry “object/objection/objectivity”    inspireerde me om dit als onderwerp te nemen.
Echter maakte ik maar zeer traag vooruitgang, hierdoor liet ik enkel het documentair aspect achter en deed ik onderzoek naar hoe je vanuit eerste persoon de werkelijkheid ervaart op intieme momenten. De kus was een reeks die draaide rond de ervaring van iemand te kussen, en ook de reeks rond oogcontact en het oog als onderwerp.
Ook dit beperkte me nog te veel en hierdoor ging ik op onderzoek naar de typische weergave van mensen op sociale netwerk sites (facebook). De manier van profileren en de clichés die ik tegenkwam inspireerde me tot een animatie met meer dan 1000 gelijkaardige foto’s die allen ingeflitst zijn en meestal een soort intimiteit uitstralen.

Dit inspireerde me dan weer om zelf een aantal manieren te onderzoeken om flits op een niet typische manier te gebruiken. Een reeks als “off with their heads” waarbij de personen ingeflits worden zonder hun hoofd te tonen, enkel hun kleding en lichaam is in beeld. Anderzijds verrichtte ik onderzoek naar hoe de belichting op een niet clichématige manier gebruikt kan worden en een  meerwaarde aan beelden kan produceren.

Na deze flits experimenten ging ik reageren tegen de manier waarop mensen poseren voor de camera, alsof ze heel hun leven lang gezicht tegen gezicht lachend door het leven gaan. Hiervoor knutselde ik een spiegeltje voor mijn fototoestel, waardoor ik foto’s trek naar links of rechts in plaats van rechtdoor. Dit om dus de geposeerde foto’s te vermijden.
Echter faalde dit experiment gedeeltelijk omdat mijn spiegel niet heel het beeld naar links of rechts verplaatste, maar ook een deel van de foto rechtdoor trekt.
Deze manier van een moment opname is zeer interessant omdat je twee onderwerpen kan combineren uit één gezichtsveld.
Mijn voorgaand onderzoek naar de werking van het oog en de manier waarop deze de omgeving afspeurt werd plots weer relevant voor deze “nieuwe” manier van beeldvorming. Ook enkele experimenten van “David Hockney” rond de manier van kijken en zijn collages inspireerde me zeer sterk.

Mijn onderzoek leidde me dus naar de breuk tussen kijken, zicht en fotografie. Een onderwerp dat me oneindig blijft boeien en waar ik zelf constant met geconfronteerd wordt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s